List od Andrew Khodonovycha

Choć ta strona powstała częściowo z pomocą AI, ten list napisałem w całości ja — Andrew (oficjalnie Andrij) Khodonovych, 31-letni właściciel agencji surogacji z siedzibą w Kijowie, w Ukrainie.

Porzuciłem studia medyczne i w latach 2020–2022 prowadziłem w Ukrainie biznes turystyki medycznej — w stomatologii i chirurgii plastycznej. Potem przeszedłem do surogacji. Zaczynałem to jako biznes — ale szybko przestało być tylko biznesem.

Dokładnie miesiąc przed pełną inwazją Rosji na Ukrainę zorganizowałem swój pierwszy transfer zarodka dla wspaniałej pary z Chorwacji. To był ich jedyny zarodek. W dniu, w którym zaczęła się inwazja, na USG wykryliśmy bicie serca. Dla nas ta wspaniała wiadomość była ważniejsza niż jakakolwiek wojna na świecie. Potem szybko zorganizowałem przewiezienie surogatki do Lwowa, najbardziej na zachód wysuniętego miasta Ukrainy, gdzie urodziła zdrowego chłopca (2,8 kg), który dziś ma prawie 4 lata.

W gruncie rzeczy całe moje doświadczenie w surogacji to „doświadczenie z czasu wojny”. Na szczęście, dzięki ukraińskiej armii i wsparciu międzynarodowemu, Rosjanie zostali zatrzymani na wschodzie i możemy żyć w naszych miastach niemal normalnie, mimo okazjonalnych ataków na elektrownie i inną infrastrukturę.

W tym roku złożyłem podanie na wydział teologii, gdzie zamierzam uzyskać licencjat i bronić surogacji w Kościele katolickim (protestanci dopuszczają surogację, ale katolicy jej zakazują), ponieważ ten temat jest dla mnie bardzo ważny — to część mojego życia zawodowego i osobistej etyki.

Najbardziej w tej pracy lubię spotkania ze zdrowymi noworodkami. Najbardziej nienawidzę powikłań ciąży, których nie da się leczyć. Jedna z „moich” dziewczynek urodziła się przedwcześnie, w 33. tygodniu ciąży, i spędziła 2 tygodnie na oddziale intensywnej terapii noworodka — to były najgorsze tygodnie mojego życia, choć jej stan nie był groźny. Na szczęście dziś dorasta w Irlandii Północnej (Wielka Brytania), jako pierwsze dziecko swoich rodziców.

Rzadko widzę radosne początki drogi przez surogację i wątpię, bym kiedykolwiek je zobaczył. Niestety pary trafiają do surogacji z trudnych sytuacji — zwykle jest w tym niepłodność. Często stoi za tym długa, przegrana walka…

Pomóc może każda zdrowa, płodna kobieta. Moim zadaniem jest znaleźć taką, która jest nie tylko w pełni zdrowa — co oczywiście jest koniecznością — ale też dobrym człowiekiem: kimś, komu mógłbym zaufać, że w razie potrzeby nosiłaby moje własne dziecko; kimś, z kim mogę zbudować ciepłą, wspierającą relację w czasie ciąży, a po niej przyjaźń. To samo dotyczy rodziców intencjonalnych.

Jedna z naszych koordynatorek była trzykrotną surogatką, a jeden z naszych rodziców intencjonalnych, Oliver Cibi, został naszym przedstawicielem w Australii. Możecie z nim porozmawiać.

Zawsze powtarzam: nie sprzedaję drogich samochodów — tworzę więź między rodzicami intencjonalnymi a surogatką, by mogło powstać nowe, głęboko upragnione życie. Jestem bardzo dumny z naszego małego zespołu. Choć zdarzały nam się nieudane transfery zarodków, a czasem dłuższa lista oczekujących niż zakładaliśmy, nigdy nie doszło u nas do sytuacji, w której dziecku stała się krzywda. Jedna dziewczynka urodziła się przedwcześnie; dzięki właściwej opiece wszystko skończyło się dobrze, a dziś dorasta jak typowe zdrowe dziecko — płacze i się uśmiecha.

Z radością pomogę Wam, drodzy rodzice intencjonalni, przynieść zdrowe dziecko do Waszej rodziny — mam nadzieję, że po krótkim oczekiwaniu i już przy pierwszym transferze zarodka.